(Episod 16)
Ju Da.
Kenapa awak tidak pergi ke bilik muzik?
Nam Ju.
Ada sesuatu yang saya mahu lakukan bersama awak.
- Sesuatu yang awak mahu lakukan? - Siapa yang menang ini....
- boleh buat permintaan. - Permintaan?
Batu-kertas-gunting.
Saya menang.
Beritahu saya. Apa permintaan awak?
Saya mahu awak menjadi...
diri awak yang sebenar.
Awak sangat kacak apabila menjadi diri sendiri,
A3 paling bersinar apabila bersama A3.
A3 tidak bermakna lagi kalau salah seorang daripada awak keluar.
Saya harap...
awak boleh berkawan baik dengan Do Hwa semula.
Bagaimana kalau saya yang menang tadi?
Saya pasti awak tetap akan tunaikan permintaan saya.
Saya sudah tahu apa permintaan awak.
"Tunaikan hasrat Ju Da".
Tidak guna.
Hei, jangan salahkan permainan kalau awak yang tiada bakat.
Do Hwa.
Saya tidak dibenarkan datang ke sini dan juga di atas atap?
Baiklah, saya pergi.
Saya mula lagi.
Kehilangan awak agak besar.
Ada orang cakap yang A3 paling bersinar apabila bersama A3.
- Siapa cakap begitu? - Wanita saya.
"Wanita saya"?
Saya rasa janggal setiap kali mendengarnya.
Saya sudah faham buat masa sekarang.
- "Buat masa sekarang"? - Ju Da dan A3 berharga untuk saya.
Mari bersaing dengan niat baik.
Awak takkan menandingi saya apabila saya bermain violin.
Betul cakap awak.
A3 tidak patut dibubarkan begitu sahaja.
A3 paling bersinar apabila kita bersama.
Dia ulang benda yang sama.
Tidak perlu buat begini.
- Saya boleh rasakan keikhlasan. - Apa?
Kadangkala, disebabkan awak selalu ulang apa yang awak cakap,
awak seperti radio rosak.
Tapi, kali ini saya dapat rasakan keikhlasan awak.
Awak sangat terharu...
kerana saya benarkan awak kembali ke A3?
Saya sudah lupa.
Awak kawan saya yang sangat berharga,
sama ada awak sedar diri atau tidak.
Kyung, awak juga.
Kita berkongsi banyak memori-memori bersama semasa kecil.
Saya faham,
tapi tidak perlu bersentuhan.
Jaga Ju Da dengan baik. Dia gadis yang baik.
Perasaan saya kepada dia tidak boleh hilang dalam masa sehari.
Tapi, saya memang berharap awak berdua akan bahagia.
Kenapa awak panggil saya?
Ambil ini.
Apa ini?
Tiada apa.
Saya rasa awak akan sukakannya.
- Dan, ini. - Apa?
Bukankah ini...
saya teringat tentang ini semasa berbual dengan awak pagi tadi.
Saya berikan ia kepada awak setiap kali awak makan ubat.
Sudah lama tidak makan benda ini.
Awak cakap awak gembira bila makan benda itu.
Betul cakap awak.
Dan...
Ada satu lagi.
"Satu lagi"?
Itu pun dia.
- Terima kasih. - Kenapa dia ada di sini?
Saya suruh dia belikan bunga untuk saya.
Kami nampak...
seperti sangat rapat.
Terima kasih.
Ada apa-apa yang awak mahu katakan?
Tiada.
Jadi, kenapa muka awak begitu?
Pergi.
Tidak mengapa. Dia tetap takkan ingat tentang hal ini.
Begini rupanya perasaan awak dan Haru...
terhadap saya.
Awak berdua sedar dengan diri awak...
sedangkan saya tidak.
Dia bukan Haru.
Betul.
Tidak lagi.
Pergi.
Dan Oh.
Haru?
Yang ini bagus.
Ini pentas.
Kyung ada banyak raket.
(Senarai Hadiah Kyung)
Dia hanya gunakan model ini.
Kami nampak sangat rapat.
Jadi, beginilah caranya...
dia digunakan di pentas kerana tidak ingat apa-apa.
Saya rasa yang ini bagus.
Penulis sangat kejam.
Kepada saya dan Haru.
Bagi saya, semuanya nampak sama.
(Raket Tenis Mudah Pegang)
Ini akan berbeza jika awak yang berikan kepada dia.
Betulkah?
(Raket Tenis Mudah Pegang)
Maafkan saya. Tolong balut raket ini dengan cantik.
Baiklah.
Saya pasti Nam Ju akan menolak.
Dan, saya tidak percayakan cita rasa Do Hwa.
Terima kasih, Haru. Nasib baik saya minta bantuan awak.
Mesti awak sangat sukakan Kyung.
Saya terpaksa.
Kenapa?
Ini aturan untuk saya.
Saya perlu lakukannya sama ada saya suka atau tidak.
Kalau awak tidak mahu menyukai dia,
awak boleh berhenti, bukan?
Kalau awak tidak suka dengan sesuatu yang ditentukan,
awak boleh menukarnya.
Saya takkan lakukannya lagi.
Saya tidak mahu kehilangan dia lagi.
Kehilangan siapa?
Haru.
"Haru"?
- Saya? - Ya. Awak.
Tapi,
Dia bukan awak.
Awak bukan Haru.
Itu nama saya.
Sejak bila?
Beritahu saya.
Tengok?
Kenapa awak selalu cakap saya bukan Haru?
Kenapa awak selalu cakap yang saya tidak ingat?
Kalau awak tidak mahu sukakan dia,
awak boleh berhenti, bukan?
Kalau awak tidak suka dengan sesuatu yang ditentukan,
awak boleh menukarnya.
Disebabkan awak,
saya rasa hari saya boleh berubah.
Boleh saya panggil awak Haru?
Dia tidak tahu apa yang telah berlaku kepada dia disebabkan saya.
(Oh Nam Ju)
Nam Ju?
Hei, awak ada di mana?
Saya lakukan sesuatu.
Saya mahu lihat wajah teman wanita saya.
Teman wanita awak? Siapa dia?
Awaklah teman wanita saya.
Awak tidak pernah ajak saya bercinta.
Apa lagi yang awak mahu sedangkan sudah umumkan pada satu sekolah?
Jadi, mari lakukan benda yang awak suka.
Pemenang dapat melakukan satu permintaan.
Pertama,
biar saya dengar dahulu.
Jangan kejam sangat. Awak sudah tahu apa permintaan saya.
Jadi, apa permintaan awak?
Sudah tentu...
Saya akan beritahu awak selepas saya bersedia.
- Selepas awak bersedia? - Permintaan saya perlu bersedia.
(Sijil Biasiswa)
Jangan lupa yang...
Yayasan Serinne juga menanggung...
bil hospital nenek awak.
Sukarnya begini.
(Kawan)
(Lee Do Hwa)
"Yeo Ju Da,"
"Selamat tinggal sekarang."
(Yeo Ju Da, selamat tinggal sekarang.)
Awak mahu bermain Permainan Nasi Barli?
Mari.
- Barli. - Barli.
- Nasi. - Barli.. Tidak guna.
- Apa itu? - Giliran saya.
Helo, Do Hwa.
- Nasi. - Nasi. Hei.
- Berikan tangan awak. - Cepatlah.
- Jangan tumbuk kuat sangat. - Baiklah.
- Hentikan. Ke mana ada sakit. - Tidak sakit.
Do Hwa.
Apa? Saya sangat sedih sekarang.
Di mana buku komik itu?
Saya mahu berhenti membacanya. Kalau tidak, hati saya akan terluka.
Saya perlu baca ia.
- Kenapa? - Jadi, tiada pada awak, bukan?
("Bunga Wangi")
(Saya sediakan untuk awak. Saya dengar awak suka bunga.)
(Saya boleh berkahwin dengan dia esok.)
Dan Oh?
- Apa ini? - Tiada apa.
Tiada apa? Wajah dia sama seperti Dan Oh.
Sudah berapa banyak yang awak baca?
Awak belum habis membacanya.
- Tengok pasangan sekolah kita. - Bagi balik.
- Cari gambar buruk Kyung. - Tunjukkan saya gambar lain.
Dia selalu bergaduh dengan setiap kali melihat saya.
Bagi balik sekarang!
"Bagi balik."
- "Bagi balik." - "Bagi balik."
Di mana dia?
- Lebih baik awak bagi balik. - Lebih baik saya bagi balik?
Awak memang tunang Kyung.
Tengok betapa biadabnya awak.
- Saya tidak mahu. - Tidak.
- Bagi balik sekarang. - Tidak.
- Tidak.
- Sudah cukup. - Kenapa awak masuk campur?
Awak seorang penjahat?
Awak menjaga dia kerana Kyung adalah kawan awak?
- Menjengkelkan betul. - Hei. Mari pergi sahaja.
Kita mahu pergi?
Dan Oh.
Saya suruh awak berhenti.
Berhenti berpura-pura seperti Haru yang lama sedangkan tidak.
Hei.
Dan Oh!
Nama saya Haru.
- Saya tahu. - Tapi, kenapa awak selalu cakap...
yang saya bukan Haru?
Kenapa awak selalu muncul di hadapan saya?
Kenapa awak selalu membuatkan saya risau tentang awak?
Siapa awak sebenarnya?
Tengok?
Awak bukan Haru.
- Apa? - Awak ingat segala-galanya.
Awak ingat, saya pernah cakap yang awak bukan Haru...
dan apa yang berlaku di bayang-bayang.
Awak sedar dengan diri awak sendiri.
Apa?
Melainkan memori-memori bersama saya.
Awak tanya saya, siapa diri saya.
Saya bukan sesiapa.
Saya hanya watak tambahan yang menunggu hari untuk mati.
Sebenarnya, bagus juga begini.
Jangan ingat saya.
Mulai daripada sekarang, saya takkan ubah apa-apa.
Oh ya, Kyung masih belum telefon awak?
- Si jahat ini. - Dia sudah hampir sampai.
Dia akan sampai sekejap lagi.
Awak lambat.
Saya tetap akan dimarahi juga.
Saya rasa susah untuk datang ke sini seorang diri.
Awak lambat. Awak perlu minta maaf dahulu.
Jangan bergurau sebaik sahaja sampai di sini.
Gurau?
Saya pasti Dan Oh faham ianya bukan gurauan.
Duduk.
Saya minta maaf.
Awak takkan ingat walaupun saya meminta maaf.
Awak sudah hilang akal?
Tidak guna. Saya sudah bosan dengan semua ini.
Itu sahaja yang awak boleh cakap di dalam bayang-bayang?
Saya dengar awak terserempak dengan Pengerusi Oh di Fesyen Serinne.
Ya. saya ada terserempak dengan dia.
Saya sediakan ini untuk Dan Oh.
Saya paling sukakan awak di dalam dunia ini, Kyung.
Saya sangat kecewa, Dan Oh.
Betul. Ayah awak mungkin akan kecewa.
Tidak mungkin.
Ayah selalu cakap begini kepada saya.
"Kebahagiaan awak kebahagiaan saya."
Dan, ini kebahagiaan saya?
Saya tidak boleh menang, bukan?
Saya perlu panggil awak sebagai besan tidak lama lagi.
Terima kasih kepada awak,
saya ada anak lelaki yang baik dan boleh diharap.
Terima kasih banyak.
Saya tidak sediakan hadiah untuk awak.
Awak sudah berikannya kepada saya.
Saya ingatkan awak sudah buang.
Awak masih simpan benda ini?
Sudah tentu.
Cinta sebelah tangan saya selama 10 tahun akhirnya berhasil.
Sikit-sikit lama-lama menjadi bukit, bukan?
Bukan sahaja mempunyai penyakit jantung,
saya juga terpaksa berkahwin dengan lelaki yang saya tidak cintai.
Awak berdua seperti sudah bersedia untuk berkahwin.
Esok pun saya boleh berkahwin dengan dia.
(Eun Dan Oh)
(Haru)
"Haru".
(Haru)
("Bunga Wangi")
Dan Oh?
("Bunga Wangi")
"Bunga Wangi"?
("Bunga Wangi")
Saya patut bakar buku ini sejak dahulu lagi.
(Esok pun saya boleh berkahwin dengan dia.)
Esok pun saya boleh berkahwin dengan dia.
Kenapa dengan wajah awak?
Awak nampak sangat berbeza daripada pentas.
Saya cuma kepenatan.
Awak tahu apa itu bunga wangi?
- Bunga wangi? - Bunga ini dipanggil bunga wangi.
Oh, itu?
Awak pun tahu penulis yang tulis itu, bukan saya.
Jadi...
bagaimana dengan kata-kata yang awak mahu mengahwini saya esok?
Itu juga...
bukan sesuatu yang saya mahu.
Saya benci semua ini.
Kenapa awak bencikannya?
Awak sukakan saya.
Seperti yang saya cakap,
saya hanya satu aturan untuk menyukai awak.
Jadi, awak tidak perlu berlakon di dalam bayang-bayang.
Di mana saya akan berada untuk pentas seterusnya?
Di hospital?
Atau di dewan perkahwinan?
Di mana pun ia,
Dan Oh yang sebenar tiada di situ.
Awak tidak pernah tunjukkan diri awak yang sebenar...
dalam setiap saat awak bersama saya?
Jadi...
bagaimana dengan semasa di hospital, waktu awak masih kecil?
Adakah memori-memori saya tentang awak...
benar atau palsu?
Saya tidak tahu.
Tapi, yang pasti.
Mulai sekarang, apa yang Dan Oh buat di pentas...
semuanya hanya penulis yang mahu.
Tiada lebih, tiada kurang.
Jika mereka semua ini palsu,
ke mana mereka mahu pergi?
Mereka semua ada cerita sendiri...
dan benda yang berharga untuk mereka,
tapi mereka tiada pilihan lain selain ikut apa yang penulis mahu.
Jika saya kekal sebagai Eun Dan Oh,
hanya sebagai watak tambahan,
di dalam buku komik...
Jadi, saya patut menjadi nombor 13 yang tiada nama sahaja.
Kali ini, saya akan tukar cerita awak.
Dan Oh.
Saya minta maaf.
Saya datang terlalu lambat.
Dan Oh.
Pandang saya.
Saya ada di sini.
Saya takkan pergi ke mana-mana.
(Awak Terlalu Luar Biasa)